خبر مرگ

داشتیم از خاطرات میگفتیم که آخرش رسیدیم به فوت دائی بنده!

وای!تابستون بود،ساعت 4 صبح،برقا خاموش و همه خواهرا به اتفاق مادر بیدار و درحال حرف زدن!

پیام اومد برام و نور گوشی تو تاریکی جلب توجه کرد،همه سکوت و منتظر که من بگم کیه!یکم غیر عادی بود تو این تایم پیام!منم گوشی رو گرفتم دستم پیامو باز کردم و درحالی که دقیقا کنار مادرم بودم با صدای شیوا اعلام کردم؛

وای معصوم،پیامو یواش بخون!

بقیه: :|چی؟

من درحالی که گوشیم دستم بود و کل پیامو خونده بودم اونم یواش(!)خلاصشو اعلام کردم؛

وای دائی مرد!

بقیه: دائی؟

من که تازه فهمیده بودم داستان چیه و هل کرده بودم بدون اینکه دقت کنم کلا ما یه دائی داریم،گفتم:دائی!کدوم دائی؟!شاید منظورش اون دائی نباشه خب چرا شلوغش می کنید!:|

مامانم:دائی!داداشم!!!!!

و من درنهایت درحالی که تو اون تاریکی زل زده بودم به مادرم گفتم:مرگ حقِ:|

حالا کلا جمعیت غش رفتن از خاطره من!منم با یادآوری خاطره فهمیدم چنین شبی من چه کردم با مادرم!

بابا خب من خبر مرگم خوب نیست چی کار کنم!