مقابل خودم،نه بقیه. مقابل بقیه،نه خودم.

تجربه بهم ثابت کرده،این جمله ها از مزخرفترین جمله هاییست که یک انسان به عنوان یک خواسته معقول،به زبون میاره.

من عاشق آدمهای مهربونم ولی مقابل خودم،نه بقیه.

من عاااشق آدمهای مغرورم ولی مقابل بقیه ،نه خودم.

من عااشق آدمهای آرومم ولی مقابل بقیه،نه خودم.

و و و ...

خب کسی که مغرور است،کسی که آرام است،کسی که اجتماعی است،کسی که شوخ است،کسی که جدی است و و و ... این 90%ش همینِ!چرا انتظار داریم یک انسان کامل به پستمون بخوره!مگه خودمون دقیقا همونی هستیم که طرف مقابل میخواد؟چرا همیشه میخوایم طرف مقابل همونی باشه که میخوایم؟

طرف میگه من عاشق شوهرم هستم،فقط دوست دارم مثل برادر شوهرم کمی از همسرش مقابل خانواده خودش حمایت کنه،یعنی به خاطر من جلوشون وایسه.

میپرسم برادر شوهر شما به خاطر همسرش مقابل خانوادش وامیسته؟میگه آره.میپرسم:به خاطر خانوادش مقابل همسرش چی،وامیسته نه؟میگه آره.بعد خودش مکث میکنه،لبخند میزنه میگه،البته شوهر من کلا در هردومورد حرفی نمیزنه،یعنی نه دفاع از من نه خانوادش:)میگم همینو میخواستم بگم بهتون،حالا بازم دوست دارین شوهرتون مثل برادر شوهرتون باشه؟

میخنده و میگه:نه،واقعا نه.

پ.ن:البته ایمان واقعی میتونه مانع بروز خیلی از خصوصیات منفی باشه!پس تو این زمینه اصلا قیاس نشه خواهشا.با تشکر:)